MeMeNTo MoRi

..AbNormality is the only ReaLity..

ΠΟΛΥΣΥΜΠΑΝ

Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Ένα σύμπαν από μόνος του. Αν ήμασταν όλοι ίδιοι ο κόσμος θα ήταν βαρετός. Ένα σύμπαν λοιπόν ηλιοκεντρικό. Ο καθένας από εμάς κέντρο του σύμπαντος. Ένας ήλιος που φωτίζει με πάθος όλη την πλάση. Ένα σύμπαν μάλλον εγωκεντρικό. Με κοινό παρανομαστή τη βαρύτητα. Και η εξίσωση; Το ένα σύμπαν να "γεννάει" το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων. Καταργώντας έτσι την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Με τους γνωστούς και άγνωστους νόμους της φυσικής να φλερτάρουν πάνω στα κύτταρά μας. Με μια δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο. Τελικά τι είναι αυτό που μας φοβίζει; Το ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο ή το ότι αν το κάνουμε δεν θα είναι κανείς εκεί για να το δει;

Ο ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ

Υπάρχουν στιγμές που κάθομαι σε ένα μέρος και αφαιρούμαι.
Το μυαλό μου φεύγει, ταξιδεύει.
Ακούω μουσικές που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν.
Επισκέπτομαι μέρη που δεν έχουν δει.
Μιλάω μια γλώσσα που έχουν ξεχάσει.
Υπάρχουν στιγμές που απλώς κοιμάμαι.

τα ΚΟΥΤΙΑ και οι ΚΛΟΟΥΝ

..από μικρός βρέθηκα να παίζω με μυστήρια κουτιά που έκρυβαν μελαγχολικούς κλόουν, μεγαλώνοντας συνάντησα μυστήριους κλόουν που ζούσαν σε μελαγχολικά κουτιά..

ΕΡΩΤΑΣ

έρωτας, ο [erotas]: [αρχ./έρως, εράω-ώ]
το συναίσθημα το οποίο δημιουργείται σε κπ., όταν το σεξουαλικό του ενδιαφέρον επικεντρωθεί σε ορισμένο πρόσωπο
η σεξουαλική πράξη^ συνουσία
έντονη αγάπη, επιθυμία για κτ. ή αφοσίωση σε κτ.

Αρκεί άραγε η ετυμολογία ενός λεξικού να περιγράψει αυτή την έννοια;
Τί είναι..από που έρχεται..γιατί συμβαίνει και πώς..;
Είναι πράγματι ένα ημίγυμνο αφελές αγοράκι που σκορπάει τα βέλη του από 'δω κι από 'κεί..;

Αυτές οι σκέψεις, καθώς και άλλες, στριφογύριζαν μες στο μυαλό μου ένα βράδυ. Ξέρετε από εκείνα τα σουρεαλιστικά που τα περνάς παρέα με τη μποτίλια. Έτσι λοιπόν χωρίς να το καταλάβω άνοιξα κουβέντα με τη βότκα.

εγώ: Περιέγραψέ μου τον έρωτα με τρεις λέξεις..

βοτκ: Δεν ξέρω..δεν νομίζω να μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο.

εγώ: Μα πως; Είναι τόσο απλό.

βοτκ: Απλό για σένα που σκορπάς τις σκέψεις σου σε κάθε γωνιά του ουρανού, που κρύβεσαι πίσω από αριθμούς και επιστήμες προσπαθώντας να εξηγήσεις τα πάντα γύρω σου.

εγώ: Ξέρεις δεν κρύβομαι..προσπαθώ. Προσπαθώ να κατανοήσω το πως λειτουργούν τα πράγματα γύρω μου. Αυτές οι Δυνάμεις.

βοτκ: Και τι θα κερδίσεις;

εγώ: Τη Γνώση να προστατέψω τον εαυτό μου!

βοτκ: Να σε ρωτήσω κάτι; Ζωγραφίζεις;

εγώ: Ναι..

βοτκ: Ωραία..κοίτα μέσα σου και μάζεψε όσα έχεις, όσα έχεις ζήσει και πέταξε όσα δεν έχεις, όσα θα'θελες να αφήσεις και ζωγράφισε.

εγώ: Φοβάμαι..φοβάμαι όλα αυτά που θα φανούν. Αποτυπωμένα σε κόλλες χαρτί..όχι..όχι.. καλύτερα να μείνουν στη μνήμη. Ξέρεις η μνήμη προδίδει. Πάντα προδίδει. Γι' αυτό ο κόσμος είναι ατελής.

βοτκ: Σταμάτα..πάψε να βαδίζεις στα όρια και κοίταξέ με στα μάτια. Ζήσε από τα όνειρά μου. Ζήσε..

εγώ: Μα..σου είπα..μου είναι αδύνατον να ζωγραφίσω.

βοτκ: Τότε πως μου ζητάς να περιγράψω τον έρωτα με τρεις λέξεις.

Και μ' αυτή τη φράση, καθώς το άσπρο υγρό κυλούσε γλυκά στο λαιμό μου, μου ήρθε στο μυαλό εκείνη. Η μποτίλια όμως είχε αδειάσει. Ξάπλωσα και κοιμήθηκα. Αύριο ήταν μια άλλη μέρα.

ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

ο χτύπος της καρδιάς ανάποδα το χρόνο μετρά
αίμα, ψυχή, γεννιέσαι στα τυφλά
κρεμασμένη η ανάσα τώρα, πέφτει
σαν νότες εμπλουτισμένες από μέθη
μακάβρια τελετουργία, πέφτουμε αμαχητί
σαν στάλες βροχής που ατμίζουν στη στιγμή
ζωή μισή από νάρκισσο τυλιγμένη
ένας ήρωας απόψε πεθαίνει

Ι1 ΑΟΠΛΟ

Μαύρο σκοτάδι
σκέπασε την ψυχή μου,
σαν το πανωφόρι
εκείνης της γυναίκας που έχασε το παιδί της.
Κόκκινος ορίζοντας
γίνηκε ο ουρανός μου,
σαν τα βουρκωμένα μάτια
εκείνου του μικρού αγοριού που έχασε τη μάνα του.
Γιατί δεν κρατάς όπλο;
Με ρώτησε κάποιος.
Ντράπηκα,
έσκυψα το κεφάλι και απομακρύνθηκα.
Μόνο ύστερα αφού τελείωσε ο πόλεμος
ήξερα ~ ήξερα το γιατί...
Για να'χω ελεύθερα χέρια
να κρατώ τριαντάφυλλα
και να στολίζω πέτρινους σταυρούς.

ο Αποχωρισμός

Θυμάμαι, ακόμα, μερικές φορές, την τελευταία συνάντηση μαζί της.
Εκείνη μου κράταγε το χέρι κι εγώ είχα γαντζωθεί επάνω στη φούστα της. Κι όταν τελικά την άφησα, την άκουσα να λέει:
"Να προσέχεις. Είναι επικίνδυνα εκεί έξω."
Οφείλω να ομολογήσω πως δεν είχε άδικο.
Πλέον κοιμάμαι τα βράδια χωρίς να σκεπάζομαι με τα φουστάνια της. Έχω για ζεστασιά τα νύχια μου.

Followers