Υπάρχουν στιγμές που κάθομαι σε ένα μέρος και αφαιρούμαι.
Το μυαλό μου φεύγει, ταξιδεύει.
Ακούω μουσικές που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν.
Επισκέπτομαι μέρη που δεν έχουν δει.
Μιλάω μια γλώσσα που έχουν ξεχάσει.
Υπάρχουν στιγμές που απλώς κοιμάμαι.
Ο ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ
τα ΚΟΥΤΙΑ και οι ΚΛΟΟΥΝ
..από μικρός βρέθηκα να παίζω με μυστήρια κουτιά που έκρυβαν μελαγχολικούς κλόουν, μεγαλώνοντας συνάντησα μυστήριους κλόουν που ζούσαν σε μελαγχολικά κουτιά..
ΕΡΩΤΑΣ
έρωτας, ο [erotas]: [αρχ./έρως, εράω-ώ]
το συναίσθημα το οποίο δημιουργείται σε κπ., όταν το σεξουαλικό του ενδιαφέρον επικεντρωθεί σε ορισμένο πρόσωπο
η σεξουαλική πράξη^ συνουσία
έντονη αγάπη, επιθυμία για κτ. ή αφοσίωση σε κτ.
Αρκεί άραγε η ετυμολογία ενός λεξικού να περιγράψει αυτή την έννοια;
Τί είναι..από που έρχεται..γιατί συμβαίνει και πώς..;
Είναι πράγματι ένα ημίγυμνο αφελές αγοράκι που σκορπάει τα βέλη του από 'δω κι από 'κεί..;
Αυτές οι σκέψεις, καθώς και άλλες, στριφογύριζαν μες στο μυαλό μου ένα βράδυ. Ξέρετε από εκείνα τα σουρεαλιστικά που τα περνάς παρέα με τη μποτίλια. Έτσι λοιπόν χωρίς να το καταλάβω άνοιξα κουβέντα με τη βότκα.
εγώ: Περιέγραψέ μου τον έρωτα με τρεις λέξεις..
βοτκ: Δεν ξέρω..δεν νομίζω να μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο.
εγώ: Μα πως; Είναι τόσο απλό.
βοτκ: Απλό για σένα που σκορπάς τις σκέψεις σου σε κάθε γωνιά του ουρανού, που κρύβεσαι πίσω από αριθμούς και επιστήμες προσπαθώντας να εξηγήσεις τα πάντα γύρω σου.
εγώ: Ξέρεις δεν κρύβομαι..προσπαθώ. Προσπαθώ να κατανοήσω το πως λειτουργούν τα πράγματα γύρω μου. Αυτές οι Δυνάμεις.
βοτκ: Και τι θα κερδίσεις;
εγώ: Τη Γνώση να προστατέψω τον εαυτό μου!
βοτκ: Να σε ρωτήσω κάτι; Ζωγραφίζεις;
εγώ: Ναι..
βοτκ: Ωραία..κοίτα μέσα σου και μάζεψε όσα έχεις, όσα έχεις ζήσει και πέταξε όσα δεν έχεις, όσα θα'θελες να αφήσεις και ζωγράφισε.
εγώ: Φοβάμαι..φοβάμαι όλα αυτά που θα φανούν. Αποτυπωμένα σε κόλλες χαρτί..όχι..όχι.. καλύτερα να μείνουν στη μνήμη. Ξέρεις η μνήμη προδίδει. Πάντα προδίδει. Γι' αυτό ο κόσμος είναι ατελής.
βοτκ: Σταμάτα..πάψε να βαδίζεις στα όρια και κοίταξέ με στα μάτια. Ζήσε από τα όνειρά μου. Ζήσε..
εγώ: Μα..σου είπα..μου είναι αδύνατον να ζωγραφίσω.
βοτκ: Τότε πως μου ζητάς να περιγράψω τον έρωτα με τρεις λέξεις.
Και μ' αυτή τη φράση, καθώς το άσπρο υγρό κυλούσε γλυκά στο λαιμό μου, μου ήρθε στο μυαλό εκείνη. Η μποτίλια όμως είχε αδειάσει. Ξάπλωσα και κοιμήθηκα. Αύριο ήταν μια άλλη μέρα.
ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
ο χτύπος της καρδιάς ανάποδα το χρόνο μετρά
αίμα, ψυχή, γεννιέσαι στα τυφλά
κρεμασμένη η ανάσα τώρα, πέφτει
σαν νότες εμπλουτισμένες από μέθη
μακάβρια τελετουργία, πέφτουμε αμαχητί
σαν στάλες βροχής που ατμίζουν στη στιγμή
ζωή μισή από νάρκισσο τυλιγμένη
ένας ήρωας απόψε πεθαίνει
Ι1 ΑΟΠΛΟ
Μαύρο σκοτάδι
σκέπασε την ψυχή μου,
σαν το πανωφόρι
εκείνης της γυναίκας που έχασε το παιδί της.
Κόκκινος ορίζοντας
γίνηκε ο ουρανός μου,
σαν τα βουρκωμένα μάτια
εκείνου του μικρού αγοριού που έχασε τη μάνα του.
Γιατί δεν κρατάς όπλο;
Με ρώτησε κάποιος.
Ντράπηκα,
έσκυψα το κεφάλι και απομακρύνθηκα.
Μόνο ύστερα αφού τελείωσε ο πόλεμος
ήξερα ~ ήξερα το γιατί...
Για να'χω ελεύθερα χέρια
να κρατώ τριαντάφυλλα
και να στολίζω πέτρινους σταυρούς.
ο Αποχωρισμός
Θυμάμαι, ακόμα, μερικές φορές, την τελευταία συνάντηση μαζί της.
Εκείνη μου κράταγε το χέρι κι εγώ είχα γαντζωθεί επάνω στη φούστα της. Κι όταν τελικά την άφησα, την άκουσα να λέει:
"Να προσέχεις. Είναι επικίνδυνα εκεί έξω."
Οφείλω να ομολογήσω πως δεν είχε άδικο.
Πλέον κοιμάμαι τα βράδια χωρίς να σκεπάζομαι με τα φουστάνια της. Έχω για ζεστασιά τα νύχια μου.
ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Χθες πέρασα πάλι από τον ονειρόκοσμο των υπνοπλασμάτων, κι εκεί που ξεκουραζόμουν κάτω από την κουφάλα ενός δέντρου, μια ομάδα πυγολαμπίδων είχε στήσει χορό και όλες μαζί μου ψυθίρησαν μια ιστορία...
Λένε πως κάπου βαθιά μέσα στο δάσος του Μάτσου Πίτσου υπάρχει ένα βουνό, τόσο ψηλό που η κορυφή του βγαίνει πάνω από τα σύννεφα. Είναι το βουνό της Αλήθειας. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο και όλες τις εποχές το επισκεύτηκαν για να βρουν αυτή την Αλήθεια. Στην αναζήτηση αυτή κάποιοι προσπάθησαν να εξερευνήσουν την χλωρίδα και την πανίδα του. Άλλοι μελέτησαν τη μορφολογία και τα πετρώματά του. Μερικοί έτρεξαν ανάμεσα στις ρωγμές του χαρούμενοι που άκουγαν την ηχώ τους. Άλλοι πάλι προσπάθησαν να το φωτογραγίσουν ή να το ζωγραφίσουν. Και άλλοι το λάτρεψαν σαν κάτι ιερό. Λίγοι όμως ξεπέρασαν την αβεβαιότητα, το φόβο και το δέος κάνοντας το θαύμα να τολμήσουν να το διασχίσουν για να δουν τί κρύβεται από την άλλη πλευρά.
